Op 1 juli bestaat YouGrow 10 jaar. 10 jaar!
Dat betekent dat ik tien jaar geleden sprong. Niet met een perfect uitgewerkt plan, niet met een volle klantenportefeuille en ook niet met een zorgvuldig uitgetekende strategie. Eerder met het gevoel ‘Ik moet dit doen, ik geloof dat ik dit kan, en onderweg zal ik wel leren vliegen.’ Als ik vandaag terugkijk naar die beslissing, herken ik mezelf er bijna niet in. Zo weinig gepland en onbezonnen. En tegelijk ben ik mijn jongere zelf daar ongelooflijk dankbaar voor. Want het is één van de beste beslissingen die ik ooit genomen heb.
De start van YouGrow was geen verhaal van ‘Ik was mijn werk beu en wilde iets totaal anders’. Integendeel. Ik deed graag wat ik deed. Ik coachte graag, gaf graag opleidingen, werkte rond thema’s die mij boeiden en voelde me gewaardeerd door mijn klanten. Alleen werkte ik mezelf ook kapot. En dat laatste wilde ik stoppen. Ik wilde mensen blijven begeleiden in hun groei, maar niet op een manier waarop ik mezelf onderweg zou kwijtraken. Want wees nu eerlijk: wie is geholpen met een overstresste coach?
In de beginjaren was mijn werk nog grotendeels een verderzetting van wat ik voordien deed: coaching, training, HR-consultancy. De inhoud was vertrouwd, maar de context was anders. Ik was mijn eigen baas. Ik kon keuzes maken. Ik zat meer aan het stuur. Wat ik toen nog niet wist, is dat zelfstandig werken mij niet alleen professioneel zou doen groeien, maar ook persoonlijk. Want zelfstandig zijn klinkt vrij, en dat is het ook, maar het vraagt ook veel zelfkennis. Niemand zegt wanneer je moet stoppen met werken, bewaakt je agenda of beslist voor jou welke opdracht je best wel of niet aanneemt. Soms zou zo’n streng maar liefdevol agendakaboutertje nochtans handig zijn.
Ik ben in die tien jaar dus niet alleen gegroeid in wat ik doe, maar ook in hoe ik werk. In leren voelen wanneer iets genoeg is. In niet alleen zorgen voor mijn klanten, maar ook voor mezelf. In begrijpen dat mijn energie geen detail is, maar een voorwaarde om goed werk te kunnen doen. En dat vroeg keuzes.
Een van de spannendste beslissingen was het stopzetten van de samenwerking met de partij die vroeger mijn werkgever was. Op dat moment vertegenwoordigde die samenwerking nog ongeveer 70% van mijn omzet. Zakelijk bekeken niet meteen de meest evidente keuze. Maar inhoudelijk voelde ik dat het tijd was. Als ik verder wilde groeien met YouGrow, moest ik ook ruimte maken voor wat meer klopte. Een andere moedige keuze was om resoluut meer in te zetten op coaching. Ik gaf graag opleidingen en verdiende daar goed mijn boterham mee. Toch voelde ik steeds duidelijker dat mijn energie, drive en impact vooral in de individuele begeleiding zaten. Dus bouwde ik de opleidingen af en maakte ik ruimte voor mijn coachingpraktijk. Dat klinkt nu misschien helder en logisch. Op het moment zelf voelde dat toch iets minder netjes. Eerder als ‘Ben ik nu iets verstandigs aan het doen, of ben ik gewoon mijn eigen ruiten aan het ingooien?’ Altijd fijn, zo’n gedachte, wanneer je zelfstandige bent.
Mijn coachingpraktijk is ondertussen de kern van mijn werk geworden. Loopbaanbegeleiding, stress- en burn-outcoaching, re-integratiebegeleiding, keuzes maken, grenzen voelen, opnieuw richting zoeken… Steeds opnieuw ontmoet ik mensen op een kantelpunt. Mensen die voelen dat het niet meer klopt, die zijn blijven doorgaan tot hun lichaam of hoofd stop zei, of die vastzitten in een gouden kooi. En eerlijk? Ik herken daar ook altijd iets van mezelf in. Niet letterlijk in elk verhaal, maar wel in de beweging: zoeken naar wat klopt, zonder jezelf onderweg kwijt te raken.
Als ik na tien jaar iets wil onthouden, dan is het dit: vergeet niet waarom je ooit sprong. Ik begon niet om altijd meer te werken. Niet om mezelf opnieuw vast te zetten in mijn eigen zaak. Niet om mijn agenda zo vol te proppen dat ik alleen nog professioneel besta. Ik begon omdat ik anders wilde werken. Omdat ik meer autonomie wilde. Omdat ik wilde kiezen voor werk dat klopte. Omdat ik tijd wilde maken voor mijn gezin, hobby’s, zelfzorg, reizen en alles wat mij naast mijn werk ook mens maakt.
Misschien herken jij daar iets in. Misschien voel jij ook dat iets niet meer klopt. In je werk, in je energie, in de manier waarop je blijft doorgaan. Misschien weet je nog niet precies wat het alternatief is. Misschien heb je nog geen plan. Misschien twijfel je of je wel kan vliegen. Dan wil ik je dit meegeven: je hoeft niet alles vooraf te weten. Je hoeft niet meteen de hele route te zien. Soms begint groei met één eerlijke vaststelling. Eén keuze. Eén gesprek. Eén kleine beweging. Geloof in wat je al in huis hebt. Bouw verder op je talenten. Luister naar je lichaam. Durf kiezen voor wat klopt. En stuur bij onderweg.
Tien jaar geleden sprong ik. Gelukkig maar. Want onderweg heb ik niet alleen vleugels gekregen en leren vliegen. Ik heb ook geleerd om af en toe te landen, mijn koers bij te stellen en opnieuw te kiezen waarom ik dit werk doe. En misschien is dat wel de mooiste groei van allemaal.
Liefs,
Laura
